پارسال  که ترم ۳  بودم  حدود دو ماه - آذر و دی ماه -هر هفته شنبه ها نشست ادبی و شعرخوانی بچه های دانشگاه به همت کانون ادبی برگزار میشد. این برنامه ادبی کارشناسی هم داشت به نام آقای انصاری که فارغ از یکسری انتقادات جزیی که به او وارد بود در نقد شعر صاحب نظر بود. معمولا هر وقت بحث از غزل می شد. ایشان تکیه اصلیشون بر سادگی و روانی غزل بود همیشه هم برای مصداق  به غزلیات شاعرانی مانند استاد محمدعلی بهمنی یا فاضل نظری اشاره می کرد و توصیه به خواندن مجموعه اشعار آنها می کرد. اما در این بین از شاعری  هم اسم می برد که هرچند شناخته شده نبود ،غزلیات ساده و دلنشینی داشت. من اولین بار نام مرحوم نجمه زارع را در آنجا شنیدم و خیلی مشتاق شدم تا دفتر شعرش را پیدا کنم اما متاسفانه موفق به این کار نشدم. تااینکه اردبیهشت امسال در نمایشگاه  کتاب مجموعه شعر این شاعر را با عنوان "عشق قابیل است" پیدا کردم. واقعا دیدم که تمجیدی که آقای انصاری از اشعار این شاعر زود از دست رفته بجا بوده. غزلیاتی گیرا و خودمانی که خیلی قابل و هضم و در عین حال منسجم. افسوس که سرایندهی این غزلیات خیلی زود از دنیا رفت. شاید اگر به این زودی چهره در نقاب خاک نمی کشید در آینده خیلی بیشتر از او می شنیدیم.

 این چند جمله فقط  برداشت و احساسیه که از " عشق قابیل است" به دست آورده ام و اصلا به خودم این جرات رو نمیدم که به عمنوان نقد بنویسمشون.مهترین ویژگی شعر زنده یاد زارع زبان نو و بدیعیه که در غزلیات او بکار رفته. این زبان شعری تقریبا زبان نسل جدید و جوان غزلسراست. این تازگی زبان همراه با سادگی و روانی دلنشینی خاصی به اشعار  این شاعر داده. اما به نظر من مهمترین  و جالب توجه ترین نکته در مورد غزل زنده یاد نجمه زارع استفاده از زبان روزمره و کنار هم چیدن اصطلاحات عادی است. جالب اینجاست ـ اگر یکی دو غزل را فاکتور بگیریم ـ این کار اصلا باعث بی کیفیت شدن و عامیانه شدن شعر هم نشده. آنچه که در اغلب اشعار این مجموعه موج می زند و برایم دلنشین بود، حس دوست داشتن همراه با دلواپسی و اظطرابیه که از غزل شاعر تراوش میکنه. همچنین احساس گناهی که خیلی هم آزار دهنده ی وجدان نیست. مثلا در این غزل شاعر با خودش کلنجار میره که یک جور احساس عشق خودش رو توجیه کنه :

خود را اگر چه سخت نگه   داری از  گناه

گاهی شرایطی است که ناچاری از گناه

....

گفتم گناه کردم اگر عاشقت شدم

گفتی تو هم چه ذهنیتی داری از گناه

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

نوشته ام به دل شعرهای غیر مجاز*

که دوست دارمت ای آشنای غیر مجاز

...

تو را نگاه کم هر چه روز تعطیل است

مرا ببر به همین سینمای غیر مجاز

چند غزل زیبا از زنده یاد زارع  

                                        خود را اگر چه سخت نگه دار از گناه

                                        گاهی شرایطی است که ناچاری ازگناه

                                        هر لحظه ممکن است که با برق یک نگاه

                                        بر دوش تو نهاده شود باری از گناه

                                        گفتم : گناه کردم اگر عاشقت شدم

                                        گفتی تو هم چه ذهنیتی داری از گناه

                                        سخت است این که دل بکنم از تو از خودم

                                        از این نفس کشیدن اجباری از گناه

                                        بالا گرفته ام سر خود را اگر چه عشق

                                        یک عمر ریخت بر سرم آواری از گناه

                                        دارند پیله های دلم درد می کشند

                                        باید دوباره زاده شوم عاری از گناه

                                                          *****

                                       خبر به دور ترین نقطه ی جهان برسد

                                       نخواست او به من خسته بی گمان برسد

                                       شکنجه بیشتر از این؟ که پیش چشم خودت

                                       کسی که سهم توباشد به دیگران برسد

                                       چه می کنی ؟ اگر او را که خواستی یک عمر

                                       به راحتی کسی از راه ناگهان برسد ...

                                       رها کنی برود از دلت جدا باشد

                                       به آنکه دوست ترش داشته به آن برسد 

                                       رها کنی بروند و دو تا پرنده شوند

                                       خبر به دور ترین نقطه جهان برسد

                                       گلایه ای نکنی بغض خویش را بخوری

                                       که هق! هق! تو مبادا به گوششان برسد         

                                       خدا کند که ... نه! نفرین نمی کنم... نکند

                                       به او ( که عاشق او بوده ام )زیان برسد

                                       خدا کند فقط این عشق از سرم برود

                                       خدا کندکه فقط زود آن زمان برسد

                                                       *****

                                       وقتی دلم به سمت تو مایل نمی شود

                                       باید بگویم اسم دلم دل نمی شود

                                       دیوانه ام بخوان که به عقلم نیاورند

                                       دیوانه تو است که عاقل نمی شود

                                       تکلیف پای عابرمان چیست؟ آیه ای

                                       از آسمان فاصله نازل نمی شود

                                      خط می زنم غبار هوا را که بنگرم

                                      آیا کسی ز پنجره داخل نمی شود؟

                                      می خواستم رها شوم از عاشقانه ها

                                      دیدم که در نگاه تو حاصل نمی شود

                                      تا نیستی تمام غزل ها معلق اند

                                      این شعر مدتی است که کامل نمی شود