بار اول که دیدمش نه تنها از این که هم اتاقیش شدم خوشحال نشد. به صراحت هم ناراضی بودنش رو به رخم کشید. میگفت که داره برای ارشد میخونه و دوست نداره اتاق از اینی که هست شلوغتر بشه.به همین خاطر اصرار داشت که اتاق نباید بیشتر از ۳ نفر ساکن داشته باشه و نفر چهارم - من - باید بره جای دیگه. قضیه تنها همین نبود،می گفت:

 نباید میزش از کنار پنجره اتاق تکون بخوره و منظره ی بیرون رو از دست بده حتی اگه به قیمت نافرم شدن اتاق باشه.

نباید بیشتر از یک تخت تو اتاق باشه و فضای  اتاق گرفته بشه با وجود اینکه خودش رو تخت میخوابید.

پنجره نباید از ۴۵ درجه بیشتر بازبشه.

نباید کاغذ پاره هایی که رو دیوار هست رو درآورد. و هزار مکافات دیگه.

دو سه بار هم نزدیک بود با چند تا از بچه ها یقه به یقه بشه که یه موردش با خودم بود - یا بهتر بگم من میخواستم یقه ش رو بگیرم - چهار ترم از ما بالاتر بود و همین باعث میشد که فکر کنم که چون همدوره نیستیم، با ما - سه تا هم اتاقی دیگه - که ترم پایینی هستیم نمیسازه. اما بعد متوجه شدیم که نه! با ورودیای ۸۳ و ۸۴ هم همینطوره. اصلاهم اتاقیای قبلیش خودشون  آورده بودنش تو اتاق و خودشون هم از دستش از اتاق  رفته بودن. با هر کی طرح دوستی میریخت ، چند وقت بعدش به کدورت تبدیل میشد.

اون یه ترم گذشت. ترم بعدش برای اینکه کارمون به جای باریک نکشه از ما - ۳ تا هم اتاقیش - دو تامون به ناچار رفتیم یه اتاق دیگه و اون هم اتاقی دیگه هم مشکلی براش پیش اومد و از خوابگاه رفت. از اون به بعد دورادور همدیگه رو میدیم و با هم سلامی داشتیم. تا اینکه دو ترم گذشت و فارغ التحصیل شد. اصلا سراغی ازش نداشتیم تا یکسال بعد  روز کنکور ارشد، بچه ها سر جلسه ی امتحان دیده بودنش.  این دو ترم آخر به کل گوشه گیر شده بود. نه کسی میرفت پیشش نه اون سراغی از کسی میگرفت. راستش چند بار خواستم برم و بخاطر اتفاقاتی که افتاده بود ازش معذرت خواهی کنم و از دلش در آرم اما نمی دونم چرا نشد و نرفتم!

چند ترم گذشت . تو این چند ترم گاه و بیگاه یاد خاطرات ترم ۲ و اتاق ۱۶۸ و ماجراهاش می افتادم و بعضی وقتا خودم رو سرزنش می کردم که کاش اونقدر تند نمی رفتم. وگاهی هم به خودم حق میدادم که جلو زیاده خواهیا و بی منطق بازی یه نفر وایسادم. به هر صورت گذشت و خودم هم فارغ التحصیل شدم و از اون اتاق و خوابگاه و دانشگاه رفتم.

........

نزدیک بیست روز پیش بود. نزدیکای ظهر بود و تو کتابخونه داشتم درس میخوندم. دوستی مشترک پیام داد که ... به علت بیماری از دنیا رفته! بهت ورم داشت و تا شب تو فکرش بودم. وقتی شب با دوستم تماس گرفتم ، فهمیدم که بیماری در کار نبوده و  قصه تلخ تر از این حرفا بوده، سر کشیدن اسید و دو سه روز بستری شدن تو بیمارستان و بعدش هم...

 دوست مشترک  - که حالی مشابه من داشت و ناراحت بود از برخوردایی که با ... داشت - میگفت که سه روز قبل از این که این بلا سر خودش بیاره،  خدا بیامرز بهش زنگ زده و کلی از برنامه هاش برای درس و کار و زندگی گفته. متعجب بود که چه پیش اومده که ۳ روز بعد اینکار با خودش کرده!

...

درسته که خیلی وقتا - شاید هم  همیشه - حرفش حرف زور بود.

درسته که رفتارش نرم خاصی نداشت.

درسته که خیلی بی منطق بازی در می آورد.

و خیلی چیزای دیگه...

اما شاید اگه ما هم یه کم آرومتر رفته بودیم اونم اینقدر تند خودش رو پرت نمیکرد به  نیستی!

نمی دونم این حرفا رو از روی عذاب وجدان نوشتم یا چیز دیگه؟!

اما میدونم که  میتونستیم بهتر باهاش کنار بیایم.

....................................................................

پ.ن: خیلی دلم تنگ شده برای اینجا و خلوت دوس داشتنیش.

نوشته شده در چهارشنبه بیست و پنجم آبان 1390ساعت 21:58 توسط عباس معتمد| |